Baksı Müzesi, bir yandan merkez ve çevre, sanat ve toplum, gelenek ve modernite, kültürel sınırlar ve çeşitlilik, varoluş ve 'eve dönüş' kavramlarını tartışmaya açarken, bir yandan Türkiye'nin en yoğun göç veren bölgelerinden biri olan Bayburt'un ekonomik yaşamını canlandırmayı hedefliyor.
Bu yüzden, müzenin yanıbaşında inşa edilen atölyeler müzenin tamamlayıcı birer unsuru olma niteliği taşıyor. Sürekli üretime, özellikle kadınları ve gençleri ekonomik hayatın içine çekmeye yönelik dokuma ve seramik atölyelerinin varlığı en baştan itibaren müze fikrinin içinde yer aldı ve müzeyi hayata geçiren Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın en öncelikli konularından biri oldu.
Tüm resmi veriler yöredeki köylerde çalışan kadın nüfusunun % 90'ının "ücretsiz aile işçisi" olarak çalıştığını gösteriyor. Kadınlar üretiyor, ancak üretimden ekonomik anlamda pay alamıyor.
Bölgede alternatif gelir olanakları yok denecek kadar az. Bu durum bölge kırsalında sürekli bir göç hareketi yaşanmasına neden oluyor. Tarım üretiminden başka hiçbir vasfı olmayan, "mesleksiz" insanların kente göçü istihdam edilmelerini olanaksızlaştırıyor ve başka yeni sorunlara yol açıyor. Her durumda en büyük sıkıntıyı kadınlar yaşıyor.
Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın dokuma alanındaki projelerinde bir yandan kültürel miras ekonomik bir katma değer unsuruna dönüştürülerek gelecek kuşaklara aktarılırken bir yandan da evden üretime katılmaya müsait yapıları nedeniyle kadın istihdamı destekleniyor.